Gerçekten Çalışıyor Mu?
Bugün birçok öğrenci saatlerce masasının başında oturuyor. Dershaneye gidiyor, özel ders alıyor, soru çözdürüyor, konu anlatımı dinliyor, yapay zekâya soruyor, ailesinden yardım alıyor…
Peki bütün bunlar gerçekten çalışmak anlamına mı geliyor?
Bence en önemli soruyu sormamız gerekiyor:
Çocuğunuz gerçekten zihnini çalıştırıyor mu?
Çünkü öğrenme; cevabı görmekle değil, cevabı ararken verilen mücadeleyle gerçekleşir.
Son yıllarda öğrencilerimizin önemli bir kısmı, en ufak bir zorlukta hemen destek alabilecekleri bir sisteme alıştı. Takıldığı soruyu beklemeden birine soruyor. Yapamadığı konuyu hemen anlatmasını istiyor. Çözümü üretmek yerine çözüme ulaştırılıyor.
Oysa gerçek öğrenme tam da o zorlandığı anda başlar.
Bir sorunun başında dakikalarca düşünmek…
Yanlış yapmak…
Tekrar denemek…
Farklı yollar geliştirmek…
İşte beyni geliştiren süreç budur.
Sürekli destek alan çocuklar çoğu zaman yalnız kaldıklarında ne yapacaklarını bilemiyorlar. Çünkü bugüne kadar cevapları bulmayı değil, cevaplara ulaşmayı öğrendiler.
Bu yüzden;
- Sorunla karşılaşınca pes ediyorlar.
- Yeni bir çözüm üretemiyorlar.
- Bağımsız çalışmakta zorlanıyorlar.
- Sürekli bir yönlendirme bekliyorlar.
Bu durum sadece sınav başarısını değil, hayat becerilerini de etkiliyor.
Elbette destek gereklidir. Eğitim koçluğu da, öğretmen desteği de, aile desteği de çok kıymetlidir. Ancak desteğin amacı çocuğun yerine düşünmek değil; kendi başına düşünebilen, mücadele edebilen ve çözüm üretebilen bir birey yetiştirmektir.
Unutmayalım…
Çocuklarımızı her zorluktan kurtarmaya çalışırsak, zorluklarla baş edebilecek kaslarını geliştiremeyiz.
Çünkü başarı; en çok yardım alanların değil, gerektiğinde tek başına düşünebilen, mücadele edebilen ve vazgeçmeyenlerin olur.
Belki de bugün veli olarak kendimize sormamız gereken soru şudur:
Çocuğuma gerçekten yardım mı ediyorum, yoksa onun yerine mi mücadele ediyorum?
Kaynak: SayaKoç Sarp Yalçın www.sayakoc.com
